Cullare

Het was een vrouw die zelden stilzat, constant bezig en in de weer met vanalles, liefst tegelijk. Een vrouw die drie kinderen bijzonder liefdevol wist  op te voeden, die op hun beurt ook weer kinderen hebben grootgebracht  die even aardig, behulpzaam en vriendelijk zijn. Altijd oog voor een ander, en in een wat meer beperkte mate voor zichzelf. Je moest vooral maar gewoon normaal doen, ook. Deze lieve vrouw krijgt een akelige diagnose in de categorie dementie en enkele jaren erna, dan al in een verpleeghuis, een tweetal herseninfarcten.

 

Het voortschrijdende ziekteverloop grijpt langzaamaan om zich heen. Moeizaam eten, weinig contact, veel spierspanning en flinke contracturen. Ze ligt veel in bed, omdat ze anders nóg minder eet. Het is nooit een flinke vrouw geweest, maar verder afvallen is moeilijk tegen te houden. Het contact bestaat uit lieve woordjes, zachtjes aanraken en zomaar een beetje kletsen. Het is voornamelijk éénrichtingsverkeer, wat beklijft van de woorden die je tegen haar spreekt blijft giswerk. Dit neemt niet weg dat stil zijn of helemaal niets tegen haar zeggen enorm onnatuurlijk aanvoelt.

 

 

Dit is je beginsituatie, vanuit hier zal je het als team moeten gaan doen. Vriendelijk maar noodzakelijk verzoek of we hier iets positiefs van weten te maken.

 

Maar liefst negen jaar na haar opname komt deze lieve vrouw te overlijden. Bijzonder genoeg tijdens de dienst van een collega die destijds de opname heeft verzorgd. Op een gegeven moment raak ik de tel kwijt door hoeveel familieleden ik omhelsd ben. We krijgen wel duizend bedankjes, kaartjes en complimentjes. Ik ben onwijs trots op wat wij als team weg hebben weten te zetten.

 

In zo’n situatie iets van zo’n kaliber voor iemand betekenen, in zo’n berg ellende een milieu creëren waar familieleden ontzettend graag naartoe komen, dat is niets anders dan winst op een schrijnend ziektebeeld. Wanneer je als team zorgverleners het voor elkaar krijgt dat mantelzorgers, familieleden en ongetwijfeld bewoners zelf terug kijken op een bijzonder akelige situatie en daar dan tóch ontzettend dankbaar en blij van worden door de context waarin zij dit hebben moeten doorstaan, dan heb je het best wel goed gedaan.

 

Dit is misschien wel de essentie van ons vak: een omgeving creëren die niet persé een einde maakt aan het emotionele  lijden, maar het wel een heel stuk draaglijker maakt. En dat vaak simpelweg door er gewoon te zijn.

Please reload

Broeder Joost

Broeder Joost werkt als verpleegkundig zorgcoordinator op een afdeling voor jonge mensen met dementie en schrijft graag over zijn bevindingen, ervaringen en andere toevalligheden.

Meer Broeder Joost:

October 14, 2019

August 7, 2019

April 13, 2019

February 6, 2019

January 30, 2019

Please reload

Broeder Joost